Türk Bitig: Yolğa kirgen erenlerdin yolnı sormay


Eski Türkçe Aslı (Latinize) Günümüze Aktarımı
HİKMET-54
Yolğa kirgen erenlerdin yolnı sormayYola giren erenlerden yolu sormadan
Yığlamay mu ey dostlarım hatâ kıldımAğlamayım mı, ey dostlarım, hata eyledim
Hak zikrini keçe-kündüz vird eylemeyHakk zikrini gece gündüz vird etmeden
Eyâ dostlar öz cânıma cefâ kıldımEy dostlarım, öz canıma cefa eyledim.
 
Allah yâdı köngüllerni ruşen kılğanAllâh yâdı gönülleri aydınlatan
Aşıklarğa Hüda özi vade kılğanAşıklara Allah kendisi vaad eyleyen
Işk nesimi Mustafa’ğa tuhfe kelgenAşk rüzgârı Mustafa’ya armağan gelen;
Ol sebebdin köz yaşımnı güvâh kıldımO sebepten gözyaşımı şahid eyledim.
 
Allah aytur “Aşıklarım burâk-suvârAllah der ki: Aşıklarım Burak’a biner;
Hak zikrini aytganlarga rahmet yağarHakk zikrini diyenlere rahmet yağar
Köp yığlağan didarımnı bi-şek körerÇok ağlayan cemalimi şüphesiz görür
Rûz-ı mahşer didarımnı âtâ kıldım”Mahşer günü cemalimi hediye eyledim. “
 
Va’de kıldı âşıklarga yüz ming burâkVaad eyledi âşıklara yüzbin Burak;
Alem halkı melameti anga yırakAlem halkı melâmeti O’na uzak;
Bu alemde el közige yangan çırakBu âlemde el gözüne yanan çıra
Ukba içre yüz ming köşkler binâ kıldımAhiret içinde yüzbin köşkler bina eyledim.
 
Derdsiz âdem âdem ermes, munı anglangDertsiz insan insan değil, bunu anlayın
Işksız âdem hayvân cinsi munı tınglangAşksız insan hayvan cinsi, bunu dinleyin
Könglüngizde ışk bolmasa menge yığlangGönlünüzde aşk olmasa, bana ağlayın
Giryânlarğa hâs ışkımnı âtâ kıldımAğlayanlara gerçek aşkımı hediye eyledim.
 
Bende bolsang men-menlikni zinhar taşlaKul olsan, ben-benliği sakın bırak
Seherlerde cânıng kıynap tınmay işleSeherlerde canını incitip dinmeden çalış
Yoldın azğan gümrahlarnı yolğa başlaYoldan sapan günahkarları yola yönelt
Bir nazarda dillerini safâ kıldımBir nazarda gönüllerini safâ eyledim.
 
Çın derdlikke özüm dâru özüm dermânGerçek dertliye kendim ilaç, kendim derman;
Hem âşıkmen hem maşukmen özüm cânânHem âşıkım, hem mâşukum, kendim canan;
Rahm eyleyim atım Rahmân zâtım SübhânRahmet eyleyim, adım Rahman, zâtım Sübhan;
Bir nazarda bâtınların safâ kıldımBir nazarda içlerini safâ eyledim.
 
Tang atkunça Hak yâdını ayğan kişiTan atana kadar Hakk zikrini diyen kişi
Tağ u çölni bostân kılur akkan yaşıDağ ve çölü bostan eyler akan yaşı;
Allah aytur “Özge birle yoktur işiAllah der, başka birşeyle yoktur işi;
Ol âşıknı halâyıkdın cüdâ kıldım”O âşıkı ahaliden ayrı eyledim.
 
Işk yâdını yerge salsam yer kötermesAşk yadını yere koysam, yer kaldırmaz;
Defter kılsam tâ tirigsen bitip bolmasDefter kılsam, diri oldukça, bitip olmaz;
Haknı bilgen bek u hanı halknı bilmesHakk’ı bilen, beyi, hanı, halkı bilmez;
Ol bendemni öz yolumda duta kıldımO kulumu öz yolumda iki büklüm eyledim
 
Mâl u pulnı pervâ kılmas âşık kişiMal ve pulu dert eylemez aşık kişi;
Yol üstide tufrak bolup aziz başıYol üstünde toprak olup aziz başı;
Andın songra nûrğa tolur içi taşıOndan sonra nura dolar içi dışı;
Tangla barsa mahşer ara pâdşâh kıldımSabaha varsa, mahşer yerinde sultan eyledim.
 
Hakdın korkup mâl u pulnı süymegenniHakktan korkup mal ve parayı sevmeyeni,
Haknı aytıb bir dem yatıp uymagannıHakk’ı deyip bir an yatıp uyumayanı,
Yatsa kopsa Hak zikrini koymagannıYatsa, kalksa, Hakk zikrini bırakmayanı
Açtım bâtın közlerini binâ kıldımAçtım batın gözlerini bina eyledim.
 
Roze tutup halkga riyâ kılganlarnıOruç tutup halka riya eyleyenleri
Namâz okup tesbih kolğa alganlarnıNamaz kılıp tesbih ele alanları,
Şeyhmen teyu özge binâ koyganlarnıŞeyhim diye başka bina koyanları
Ahir demde îmanıdın cüdâ kıldımSon anda imanından ayrı eyledim.
 
Hakk’a âşık bolup aytdı Kul Hâce AhmedHakk’a âşık olup dedi Kul Hoca Ahmed;
Sıdkı birle eşitkenge yüz ming rahmetSıdkı ile işitene yüzbin rahmet;
Duâ kılay körmegeyler mihnet zahmetDua eyleyim, görmeyeler sıkıntı, zahmet;
Akil erseng bir söz birle eda kıldımAkıllı isen, bir söz ile tamam eyledim.