önceki Hikmetler sonraki

Kudret ile ferman eyledi Mevlâ'm bize

Eski Türkçe Aslı (Latinize) Günümüze Aktarımı
HİKMET-110
Kudret birle fermân kıldı Mevlâm bizgeKudret ile ferman eyledi Mevlâ'm bize,
Yerde kökde cânlık mahlûk kalmas ermişYerde gökte canlı mahluk kalmaz imiş.
Kâbız kıldı Azrailni âlem üzreCan alıcı eyledi Azrail’i âlem üzerinde,
Aziz cânnı almağunça koymas ermişAziz canı almadıkça koymaz imiş.
 
Yaşım meni yaş bolur dep aytur erdimYaşım benim küçük olur deyip söyler idim;
Her ne hâsıl bolsa az dep aytur erdimHer ne hasıl olsa, az deyip söyler idim;
Türlük türlük da'vâ işler kılur erdimTürlü türlü dava işleri eyler idim;
Emdi bildim men aytgan dek bolmas ermişŞimdi bildim, benim dediğim gibi olmaz imiş.
 
Dünyâ meni mülküm degen sultânlarğaDünya benim mülküm diyen sultanlara,
Alem mâlın sansız yığıp alğanlarğaAlem malını sayısız yığıp alanlara,
Ayş u işret birle meşğul bolğanlarğaYeme ve içme ile meşgul olanlara,
Ölüm kelse biri vefâ kılmas ermişÖlüm gelse, biri vefa eylemez imiş.
 
Mağrur bolmang ey dostlarım işret etipMağrur olmayın, ey dostlarım, eğlenip
Keçe kündüz yalğan aytıp bi-hûd yatıpGece gündüz yalan söyleyip, boşuna yatıp;
Cân alğuvçı kelür ermiş bir kün yetipCan alıcı gelir imiş bir gün yetip;
Mundağ yerde gafil yürse bolmas ermişBöyle yerde gâfil yürüse olmaz imiş.
 
Kul Hâce Ahmed öleringni bilekörgilKul Hoca Ahmed, öleceğini bile gör
Ahiretni yerağını kıla körgilAhiretin hazırlığını kıla gör
Barurmen dep yol başımda yürekörgilVarırım deyip yol başında yürüye gör
Melekü'l-mevt kelse fursat koymas ermiş"Ölüm meleği" gelse, fırsat bırakmaz imiş.
Soru ve tavsiyeleriniz için: İletişim