Ne Gülmen Gülmektir

Ey aşk eri aç gözünü, yer yüzüne eyle nazar

Gör bu latif çiçekleri, bezenüben geldi geçer


Bunlar böyle bezenüben, Dost'tan yana uzanuben

Bir sor Ahi sen bunlara, kancerudur azm-i sefer


Her bir çiçek bin naz ile, öğer Hakkı nazar ile

Bu kuşlar hoş avaz ile, ol Padişahı zikr eder


Öğer anın kadirliğin, her bir işe hazırlığın

İlle ömrü kasırlığın, anıcağız benzi solar


Rengi döner günden güne, toprağa dökülür gene

İbretdürür anlayana, bu ibreti arif duyar


Ne bilmegün bilmekdürür, ne gülmegün gülmekdürür

Son menzilin ölmekdürür, duymadınsa aşktan eser


Ger bu sırrı duyaydın, ya bu gamı yiyeydin

Yerinde eriyeydin, gideydi senden bu kar-ü bar


Bildik gelen geçer imiş, bildik konan göçer imiş

Aşk şarabın içer imiş, bu manadan her kim duyar


Yunus bu sözleri ko gil, kendüzünden elin yu gil

Senden ne gele bir de gil, çün Hak'tan gelir hayr ü şer



Soru ve tavsiyeleriniz için: İletişim