≡ 
Baş / Kur’an-ı Kerim /

10/89 - Fecr (tan yeri) Suresi (30 ayet)

وَالْفَجْرِۙ١ (1) Yemin olsun tan yerinin ağarmasına;
وَلَيَالٍ عَشْرٍۙ٢ (2) On geceye;
وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِۙ٣ (3) Çift olana ve tek olana;
وَالَّيْلِ اِذَا يَسْرِۚ٤ (4) Geçip gitmekte olan geceye.
هَلْ ف۪ي ذٰلِكَ قَسَمٌ لِذ۪ي حِجْرٍۜ٥ (5) Düşünen kimse için bunlar yemine konu olacak kadar önemli değil midir?
اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍۙۖ٦ (6-7) Görmedin mi, rabbin ne yaptı Âd kavmine;
اِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِۙۖ٧
اَلَّت۪ي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِۙۖ٨ (7) ülkeler içinde benzeri yaratılmamış olan, sütunlarla dolu İrem’e;
وَثَمُودَ الَّذ۪ينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِۙۖ٩ (9) Vadide kayaları oyarak şehir yapan Semûd’a;
وَفِرْعَوْنَ ذِي الْاَوْتَادِۙۖ١٠ (10) Kazıklı Firavun’a?
اَلَّذ۪ينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِۙۖ١١ (11) İşte bunların hepsi ülkelerinde azgınlık etmişlerdi.
فَاَكْثَرُوا ف۪يهَا الْفَسَادَۙۖ١٢ (12) Oralarda durmadan fesat çıkardılar.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍۙۖ١٣ (13) Bu yüzden rabbin onların üzerine kırbaç gibi ceza yağdırdı.
اِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِۜ١٤ (14) Çünkü rabbin her şeyi yakından izlemektedir.
فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰيهُ رَبُّهُ فَاَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبّ۪ٓي اَكْرَمَنِۜ١٥ (15) İnsana gelince, rabbi ona imtihan için ikramda bulunduğunda ve onu nimetlere boğduğunda, "Rabbim bana ikram etti" der (mutlu olur).
وَاَمَّٓا اِذَا مَا ابْتَلٰيهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبّ۪ٓي اَهَانَنِۚ١٦ (16) Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise "Rabbim beni önemsemedi" der (mutsuz olur).
كَلَّا بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَت۪يمَۙ١٧ (17) Hayır, hayır! Doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz.
وَلَا تَحَٓاضُّونَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْك۪ينِۙ١٨ (18) Birbirinizi yoksulu yedirmeye teşvik etmiyorsunuz.
وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ اَكْلاً لَماًّۙ١٩ (19) Mirası hak hukuk demeden yiyorsunuz.
وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُباًّ جَماًّۜ٢٠ (20) Malı aşırı derecede seviyorsunuz.
كَلَّٓا اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكاًّ دَكاًّۙ٢١ (21) Hayır, bu böyle olmamalı! Yer dağılıp parça parça olduğunda;
وَجَٓاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفاًّ صَفاًّۚ٢٢ (22) Rabbin gelip melekler de saf saf dizildiğinde;
وَج۪ٓيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ وَاَنّٰى لَهُ الذِّكْرٰىۜ٢٣ (23) O gün cehennem de getirildiğinde, insan işte o gün yaptıklarını birer birer hatırlayacaktır. Fakat bu hatırlamanın ona ne faydası var?
يَقُولُ يَا لَيْتَن۪ي قَدَّمْتُ لِحَيَات۪يۚ٢٤ (24) İnsan, "Keşke (âhiret) hayatım için daha önce bir şeyler yapmış olsaydım!" der.
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُٓ اَحَدٌۙ٢٥ (25) Artık o gün Allah’ın vereceği cezayı kimse veremez.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُٓ اَحَدٌۜ٢٦ (26) O’nun bağladığı gibi kimse bağlayamaz.
يَٓا اَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُۗ٢٧ (27) Ey imanın huzuruna kavuşmuş insan!
اِرْجِع۪ٓي اِلٰى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةًۚ٢٨ (28) Sen O’ndan razı, O da senden hoşnut olarak rabbine dön.
فَادْخُل۪ي ف۪ي عِبَاد۪يۙ٢٩ (29) Böylece has kullarımın arasına sen de katıl.
وَادْخُل۪ي جَنَّت۪ي٣٠ (30) Cennetime gir!