≡ 
Baş / Kur’an-ı Kerim /

31/75 - Kıyâmet (diriliş) Suresi (40 ayet)

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ١ (1) Sandıkları gibi değil, kıyamet gününe yemin ederim!
وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ٢ (2) Öyle değil, kendini kınayan nefse yemin ederim!
اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ٣ (3) İnsan, kemiklerini toplayıp birleştire-meyeceğimizi mi sanıyor?
بَلٰى قَادِر۪ينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ٤ (4) Evet, parmaklarına varıncaya kadar yeniden yapmaya gücümüz yeter.
بَلْ يُر۪يدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ٥ (5) Fakat insanoğlu önündeki zaman içinde de günah işlemeye (bugünden) istekli durur.
يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ٦ (6) "Kıyamet günü ne zamanmış?" diye soruyor.
فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ٧ (7-9) Göz dehşetle açıldığı, ay tutulduğu, güneşle ay birleştirildiği zaman;
وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ٨
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ٩
يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ١٠ (10) İşte o gün insan "Kaçacak yer var mı?" diyecektir.
كَلَّا لَا وَزَرَۚ١١ (11) Hayır, sığınacak bir yer yoktur!
اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ١٢ (12) O gün varıp durulacak yer sadece rabbinin huzurudur.
يُنَبَّـؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ١٣ (13) O gün insana yaptığı ve yapmadığı her şey hakkında bilgi verilecektir.
بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِه۪ بَص۪يرَةٌۙ١٤ (14-15) Artık insan, mazeretlerini sayıp dökse de kendine kendisi tanıktır.
وَلَوْ اَلْقٰى مَعَاذ۪يرَهُۜ١٥
لَا تُحَرِّكْ بِه۪ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِه۪ۜ١٦ (16) Vahyi tam alma telâşı yüzünden dilini kımıldatma.
اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْاٰنَهُۚ١٧ (17) Onu zihninde toplayıp okumanı sağlama işi bize aittir.
فَاِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهُۚ١٨ (18) O halde onu okuduğumuz zaman sen onun okunuşunu takip et.
ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۜ١٩ (19) Sonra onu anlatmak elbette bize aittir.
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَۙ٢٠ (20) Hayır (ey insanlar)! Doğrusu siz çabucak gelip geçeni seviyorsunuz,
وَتَذَرُونَ الْاٰخِرَةَۜ٢١ (21) Âhireti ise bir yana bırakıyorsunuz.
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ٢٢ (22-23) Oysa o gün bir kısım yüzler rablerine bakarak mutlulukla parıldayacaktır;
اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌۚ٢٣
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌۙ٢٤ (24-25) Bir kısım yüzler ise o gün insanın belini kıracak bir felâketi sezerek sararıp solacaktır.
تَظُنُّ اَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۜ٢٥
كَلَّٓا اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ٢٦ (26) Hayır artık çok geç! Can boğaza gelip dayandığında;
وَق۪يلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ٢٧ (27) "Yok mu bir şifacı?" dendiğinde;
وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ٢٨ (28) (Hasta) bunun beklenen ayrılış olduğunu anladığında;
وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ٢٩ (29) Ve bacaklar birbirine dolaştığında;
اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ۟٣٠ (30) İşte o gün sevkedilen yer sadece rabbinin huzurudur.
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ٣١ (31) Vaktiyle o hakka inanmamış, namaz da kılmamıştı.
وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ٣٢ (32) Aksine inkâr etmiş, haktan yüz çevirmişti.
ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِه۪ يَتَمَطّٰىۜ٣٣ (33) Sonra da çalım sata sata yürüyüp yandaşlarına gitmişti.
اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ٣٤ (34) (Ey insan!) Acı sonun yaklaştıkça yaklaşıyor!
ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۜ٣٥ (35) Evet o sana yaklaştıkça yaklaşıyor!
اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُتْرَكَ سُدًىۜ٣٦ (36) İnsan, kendisinin başı boş bırakılacağını mı sanır?
اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنٰىۙ٣٧ (37) O akıtılan meniden bir damlacık (sperm) değil miydi?
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ٣٨ (38) Sonra o, alaka (rahime tutunmuş embriyo) olmuş, derken Allah onu yaratıp şekillendirmiş;
فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۜ٣٩ (39) Ondan iki eşi, erkek ve dişiyi yaratmıştır.
اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتٰى٤٠ (40) Peki bütün bunları yapan, ölüleri diriltemez mi?