≡ 
Baş / Kur’an-ı Kerim /

79/70 - Meâric (yükseliş yolu) Suresi (44 ayet)

سَاَلَ سَٓائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍۙ١ (1-3) Birisi, huzuruna yükselmenin birçok yolu bulunan Allah katından inkârcılar için gelecek olan ve hiç kimsenin savamayacağı azabın gelmesini istedi.
لِلْكَافِر۪ينَ لَيْسَ لَهُ دَافِـعٌۙ٢
مِنَ اللّٰهِ ذِي الْمَعَارِجِۜ٣
تَعْرُجُ الْمَلٰٓئِكَةُ وَالرُّوحُ اِلَيْهِ ف۪ي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْس۪ينَ اَلْفَ سَنَةٍۚ٤ (4) Melekler ve rûh O’na, miktarı elli bin yıl olan bir günde yükselip çıkar.
فَاصْبِرْ صَبْراً جَم۪يلاً٥ (5) Şimdi sen güzelce sabret.
اِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَع۪يداًۙ٦ (6) Doğrusu onlar o azabı ihtimalden uzak görüyorlar.
وَنَرٰيهُ قَر۪يباًۜ٧ (7) Biz ise onu yakın görmekteyiz.
يَوْمَ تَكُونُ السَّمَٓاءُ كَالْمُهْلِۙ٨ (8) O gün gökyüzü erimiş maden gibi olur.
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ٩ (9) Dağlar da atılmış renkli yüne döner.
وَلَا يَسْـَٔلُ حَم۪يمٌ حَم۪يماًۚ١٠ (10) Dost dostunun halini sormaz olur.
يُبَصَّرُونَهُمْۜ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَد۪ي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَن۪يهِۙ١١ (11-14) Halbuki birbirlerine gösterilirler. Günahkâr kişi, o günün azabı karşısında ister ki oğullarını, karısını, kardeşini, kendisini koruyup barındıran bütün ailesini ve yeryüzünde kim varsa herkesi fidye olarak versin de kendisini kurtarsın!
وَصَاحِبَتِه۪ وَاَخ۪يهِۙ١٢
وَفَص۪يلَتِهِ الَّت۪ي تُـْٔو۪يهِۙ١٣
وَمَنْ فِي الْاَرْضِ جَم۪يعاًۙ ثُمَّ يُنْج۪يهِۙ١٤
كَلَّاۜ اِنَّهَا لَظٰىۙ١٥ (15-16) Fakat ne mümkün! Bilinmeli ki o (cehennem) alev alev yanan, derileri kavurup soyan bir ateştir.
نَزَّاعَةً لِلشَّوٰىۚ١٦
تَدْعُوا مَنْ اَدْبَرَ وَتَوَلّٰىۙ١٧ (17-18) Haktan yüz çevirip uzaklaşmak isteyeni ve mal toplayıp üstüne oturanı kendine çağırır.
وَجَمَعَ فَاَوْعٰى١٨
اِنَّ الْاِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعاًۙ١٩ (19) Gerçekten insan pek tahammülsüz bir tabiatta yaratılmıştır.
اِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاًۙ٢٠ (20) Başına bir fenalık geldi mi sızlanır durur.
وَاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاًۙ٢١ (21) Ama ona bir nimet nasip olursa kendisinden başkasını yararlandırmaz.
اِلَّا الْمُصَلّ۪ينَۙ٢٢ (22) Ancak namaz kılanlar başka;
اَلَّذ۪ينَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ دَٓائِمُونَۖ٢٣ (23) Namazlarını devamlı kılanlar;
وَالَّذ۪ينَ ف۪ٓي اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌۙ٢٤ (24-25) İsteyene ve yoksun kalmışa mallarından belli bir hak tanıyanlar;
لِلسَّٓائِلِ وَالْمَحْرُومِۖ٢٥
وَالَّذ۪ينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدّ۪ينِۖ٢٦ (26) Hesap gününün doğruluğuna inananlar;
وَالَّذ۪ينَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَۚ٢٧ (27-28) Rablerinin azabından çekinenler -ki rablerinin azabı karşısında asla güven içinde olunamaz-;
اِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۚ٢٨
وَالَّذ۪ينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَۙ٢٩ (29-31) İffetlerini koruyanlar -ki eşleri ve câriyeleri bunun dışında olup bundan dolayı kınanmazlar; ama kim bunun ötesine geçmeye kalkışırsa böyleleri sınırı aşanların ta kendileridir-;
اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوم۪ينَۚ٣٠
فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَٓاءَ ذٰلِكَ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْعَادُونَۚ٣١
وَالَّذ۪ينَ هُمْ لِاَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَۖ٣٢ (32) Emanetlerine ve ahidlerine riayet edenler;
وَالَّذ۪ينَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَٓائِمُونَۖ٣٣ (33) Şahitliklerini dosdoğru yapanlar;
وَالَّذ۪ينَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَۜ٣٤ (34) Namazlarının gereklerini titizlikle yerine getirenler;
اُو۬لٰٓئِكَ ف۪ي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَۜ۟٣٥ (35) İşte bunlar cennetlerde ağırlanırlar.
فَمَا لِ‌الَّذ۪ينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِع۪ينَۙ٣٦ (36-37) O inkârcılara ne oluyor ki (inkâr veya alay etmek için) grup grup sağdan soldan sana doğru koşuyorlar.
عَنِ الْيَم۪ينِۙ وَعَنِ الشِّمَالِ عِز۪ينَ٣٧
اَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ اَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَع۪يمٍۙ٣٨ (38) üstelik bir de onlardan her biri nimetler cennetine yerleştirileceğini mi umuyor?
كَلَّاۜ اِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ٣٩ (39) Asla! Biz onları, şu bildikleri şeyden yaratmışızdır.
فَلَٓا اُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ اِنَّا لَقَادِرُونَۙ٤٠ (40-41) Doğuların ve batıların rabbine yemin ederim ki, onların yerine daha iyilerini getirmeye bizim gücümüz yeter, kimse bizim önümüze geçemez.
عَلٰٓى اَنْ نُبَدِّلَ خَيْراً مِنْهُمْۙ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوق۪ينَ٤١
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتّٰى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذ۪ي يُوعَدُونَۙ٤٢ (42) Bırak onları, kendilerine geleceği hususunda uyarıldıkları güne ulaşıncaya kadar boş şeylere dalıp oyalanadursunlar!
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْاَجْدَاثِ سِرَاعاً كَاَنَّهُمْ اِلٰى نُصُبٍ يُوفِضُونَۙ٤٣ (43) O gün onlar, bir hedefe çabucak varmak istercesine süratle kabirlerinden çıkarlar.
خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۜ ذٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذ۪ي كَانُوا يُوعَدُونَ٤٤ (44) O sırada gözlerine korku çökmüş, perişan olmuşlardır. İşte başlarına geleceği konusunda uyarıldıkları gün o gündür.